دمو مسیر ایدئال را نشان می‌دهد. اما بخش عمده محصول، همه حالت‌های دیگر است: اولین اجرا بدون داده، درخواستی که زمان انتظارش تمام شده، فیلدی که کاربر اجازه ویرایشش را ندارد، یا فهرستی که فقط یک مورد دارد.
این حالت‌ها را پیش از صفحه پر از داده طراحی می‌کنیم، چون ما را با پرسش‌هایی روبه‌رو می‌کنند که در صفحه کامل می‌توان از آن‌ها گذشت. این صفحه وقتی خالی است چه معنایی دارد؟ چه کسی اجازه دارد این وضعیت را تغییر دهد؟ کاربر در قدم بعد باید چه کند؟
چهار حالتی که هر کامپوننت باید داشته باشد
- خالی — همراه با اقدامی مشخص برای پرکردنش، نه پیامی بی‌راه‌حل.
- در حال بارگذاری — با یک مثلث تپنده، نه نشانگر چرخان؛ و چیدمانی که با رسیدن داده جابه‌جا نشود.
- خطا — چه چیزی ناموفق بوده، آیا می‌توان دوباره تلاش کرد و از چه کسی باید کمک خواست.
- غیرفعال — چرا غیرفعال است و چه چیزی آن را فعال می‌کند.
به همین دلیل، در سیستم طراحی ما کامپوننت حالت خالی پیش از کارت ساخته می‌شود. مسئله اصلی طراحی، حالت خالی است؛ حالت پر بیشتر به تایپوگرافی مربوط می‌شود.
